Santiago de Compostela foi un dos berces onde máis cedo callou a semente do "balón redondo". O que comezou como unha inquedanza nas agrupacións estudantís, axiña se transformou nunha paixón popular que deu vida aos primeiros conxuntos de pioneiros. Nese contexto de pureza deportiva, no ano 1928, nace o Racing San Lorenzo, lucindo con orgullo a súa mítica zamarra vermella e o pantalón negro.

O éxito non se fixo agardar. Ese mesmo ano da súa fundación, o club alzouse co cetro de Campión de Modestos, un título que defendería con garra e mestría durante as tempadas 1930-31, 1931-32 e 1932-33. Eran tempos de lendas no barro, onde nomes como Torrado, Campos, Amaro, Sardina, Millares, Ferreiro, Angelito, Juanito, Cardama, Valiño, Portugués, Benito, Miragalla, Albino, Crisanto, Salomón, Carrasclás, Ruso, Pamplona, Cuco ou Beltrón escribían a crónica dourada do fútbol santiagués. O Racing non era só un equipo; era a referencia indiscutible da cidade.

A historia do club tamén soubo de desafíos políticos. En 1941, tras o decreto que prohibía as denominacións estranxeiras, o Racing viuse obrigado a rebautizarse como Club Santiago. Foi nesa etapa cando se acadou unha fazaña que aínda resoña na memoria dos vellos afeccionados: a vitoria por 2-1 fronte ao potente Club Coruña no Campo da Residencia. Aquel triunfo foi un fito único en Galicia, pois ninguén lograra bater a un Coruña que pasaba polo seu mellor momento.

A tempada seguinte marcou o cénit da nosa gloria. Tras intensas negociacións coa directiva do Compostela, logrouse reunir un cadro de xogadores locais de excepción. Aquela formación pasou á historia como "O Equipo Militar", xa que xunto a figuras como Pombo, Sardina, Valiño e Baltar, aliñábanse futbolistas que cumprían co servizo de armas.

Aquel Racing foi un rodete: remataron o torneo invictos e proclamáronse campións da Zona Sur con sete puntos de vantaxe sobre a Ourensana. Aínda que o traslado forzoso dos militares impediu un desenlace xusto na fase final, o esforzo serviu para gañar por dereito propio unha praza na Terceira División da Liga.

A pugna pola hexemonía local foi tan intensa que a Real Federación Española de Fútbol escolleu ao Racing San Lorenzo como único representante digno da cidade, por riba do historial do seu rival directo, o Club Compostela. Eran tempos de derbis eléctricos, partidos de máxima tensión onde a garda civil debía velar pola orde, testemuñando unha rivalidade que era a alma da nosa cidade.

Hai nomes que quedan gravados a lume na memoria dun club, e o cadro de xogadores que logrou situar ao Racing San Lorenzo no mapa do fútbol nacional merece ser lembrado con letras de ouro. Aqueles homes non só vestían unha camiseta; defendían o orgullo de toda unha cidade e un barrio.

O Once da Gloria: Baixo os paus, a seguridade de Pombo sostiña ao equipo. Na retagarda, unha defensa de ferro formada por Girón e Sardina impedía o avance rival. A sala de máquinas, onde se fraguaba o xogo, estaba comandada polo talento de Navarro, Vila e Abella. E no ataque, o perigo constante e o gol levaban a firma de Novell, Yii, Vilanova, Baliño e Baltar.

Detrás deste éxito deportivo atopábase unha directiva visionaria, cuxo traballo nos despachos foi o alicerce necesario para que o Racing fose o equipo elixido pola Federación Española para representar a Santiago. Unha xunta de homes comprometidos co escudo:

Presidente: Don Emilio Gradín Limeses.

Vicepresidente: Don Manuel Liste Mourenza.

Secretario: Don Jesús Sande Leis.

Tesoureiro: Don Jesús Juanatey López.

Contador: Don Manuel Moreira Hermida.

Tras os cambios e as vicisitudes da guerra e a posguerra, no ano 1945 a mocidade do barrio de San Lorenzo toma o testemuño e volve refundar o equipo. Cun espírito renovado, o club regresa á competición na Liga Local de Modestos, onde axiña comeza a acumular trofeos nas súas vitrinas.

Un dos fitos máis lembrados desta etapa foi a conquista da Copa de Modestos de Santiago nas tempadas 1951-52 e 1952-53. Segundo as normas da época, ao gañar o torneo de xeito consecutivo, o Racing San Lorenzo logrou a xestación definitiva: o trofeo quedou na súa propiedade para sempre.

Posteriormente, esta competición pasou a denominarse "Copa Rector de la Universidad", un título de gran prestixio que só o propio Reitor podía entregar en man. O Racing, fiel ao seu idilio coa vitoria, volveu alzarse co triunfo na tempada 1956-57.

Un dos momentos máis curiosos e emotivos daquela época tivo lugar nos escaparates dos Almacéns Olmedo, no emblemático Toral. Alí, ducias de veciños amoreábanse para admirar unha xoia: unha equipación completa, co seu uniforme de raias, enviada directamente dende Arxentina como agasallo do Club Atlético San Lorenzo de Almagro. Aquel xesto de irmandamento entre clubs homónimos cruzou o océano e quedou gravado na memoria visual da cidade.

Esta é a crónica dunha era dourada, dende o nacemento do club ata mediados dos anos 60. Foi un camiño cheo de alegrías, desafíos e momentos difíciles, pero sempre co orgullo de ser o primeiro club que representou a Santiago de Compostela nunha competición nacional oficial. Un pioneiro, un campión e, por riba de todo, o equipo do barrio de San Lorenzo.

A andaina do club non se detivo naquelas décadas douradas. O Racing San Lorenzo continuou a súa viaxe competindo nas ligas locais, vendo pasar novas xeracións de xogadores e sucesivas xuntas directivas que mantiveron viva a chama do fútbol no barrio. Porén, esa crónica máis recente pertence xa a un novo capítulo que merece ser narrado coa súa propia voz.

Unha gran parte dos trofeos que hoxe testemuñan a grandeza do club —moitos deles datados na Segunda República e na mediados dos anos 50— pasaron por tempos de esquecemento. Durante anos, estas pezas de valor incalculable permaneceron abandonadas e nun estado de conservación crítico.

Afortunadamente, grazas ao labor de salvagarda e compromiso da Unión Protectora, estes símbolos de vitoria puideron ser recuperados e restaurados. Grazas a ese esforzo, hoxe podemos mirar cara atrás e contemplar con orgullo os trofeos que o Racing gañou sobre o campo, asegurando que a fazaña daqueles pioneiros non se borre co paso do tempo.