RENOVACIÓN
O gran capitán Dani Mato continúa un ano máis!
Para nós, manter ao noso líder é o paso máis importante para poder alcanzar os obxetivos da vindeira tempada.
Compromiso, entrega e liderazgo.
Gracias Mato por continuar vestindo estas cores que tanto queres e que tanto che queren.
Cuidao por esa banda esquerda, que este ano leva perigo...
¡¡Imos Racing!!
HISTORIA DO RACING SAN LORENZO DENDE 2022 ATA A ACTUALIDADE.
A historia recente do Racing San Lorenzo é un testemuño de lealdade e fe na xente da casa. Na temporada 2021-2022, o club viviu un dos seus momentos máis amargos ao descender da Segunda Futgal á Terceira. A situación era tan crítica que a intención inicial era non saír a competir ao ano seguinte. De feito, produciuse unha fuxida xeral: marcharon todos menos Dani Mato e Dani Vega.
Ambos decidiron quedar porque o equipo xuvenil ao completo pasaba a ser senior de primeiro ano. Maiki, que por aquel entón era o adestrador dese equipo xuvenil, tiña a ilusión de seguir adestrándoos; levaban xuntos desde que tiñan uns 8 anos e viñan de asinar unha temporada tremenda, conseguindo un ascenso e a Copa de Santiago. Eses dous títulos foron o impulso definitivo para que o equipo senior seguise competindo con aquela plantilla de xuvenís de último ano. Era o comezo de algo glorioso, algo que ninguén imaxinaba que ía pasar.
O presidente Jose Moure e Maiki, o adestrador, apostaron decididamente pola canteira e por dar saída a eses mozos. Aquel equipo que saíu a pelexar na temporada 2022-23 contaba coa seguinte plantilla:
Manuel Baluja, Gonzalo, Gabriel, Dani Mato, Daniel Vega, Hugo Fernandez, Juan, Pablo Otero, Julián, Ander, Samu, Nico Díaz, Alfonso, Gonzalo Paderne, Rubén, Dinho, Jano, Guldrís, Liyu, Ronald, Rui e Nico Balo.
Pasadas unhas xornadas, reforzáronse co fichaxe de Pablo Moure, un xogador que fixera a pretempada con toda unha SD Compostela en 2014 ao terminar a súa etapa xuvenil, e que contaba cun longo historial en equipos como o CD Estradense, Noia FC, Puebla FC, SD Dubra e SD Órdenes. Pese ao esforzo, aquel primeiro ano non se conseguiu o ascenso.
Chegada a temporada 2023-24, o clube moveuse para traer fichaxes con experiencia que axudasen ós mozos a dar un salto de calidade. Houbo xogadores que marcharon e outros que chegaron, como foron os casos de: Jano (gardameta), Carlos García, Valiñas, Alex Brea, Hugo, Chisco, Sergio Brea, Younes Baltham e Adrian Baliño. Algúns destes homes, como Adrián Baliño e Sergio Brea, viñan con experiencia de sobra na Preferente Futgal; xogadores doutra categoría que estiveran ao máis alto nivel nas súas etapas formativas. Pola súa parte, Younes Baltham foi un fichaxe veterano, con mil batallas ás súas costas; o marroquí xogara na Primeira División do seu país e na Primeira División de Libia, entre outras.
Estes reforzos, coa guía dos adestradores Maiki e Ringo, fixeron que o Racing San Lorenzo puidese optar á fase de ascenso á Segunda Futgal. Nas semifinais tocou medirse ao Atlético Fátima. Na ida o Racing gañou 0-1 con gol de Hugo, e na volta confirmouse a superioridade gañando 2-1 con goles de Younes e Alex Brea.
Xa na final polo ascenso, o rival era o Milladoiro. No partido de ida o equipo caeu por 1-0, pero malia a derrota, os xogadores fóronse coa cabeza alta, sabendo que o resultado fora inxusto, que merecían máis e que no partido de volta ían remontar. E así foi. Chegado o día, cun campo de Santa Isabel a rebosar de afeccionados, o Racing San Lorenzo gañou 2-0 con dous goles do seu dianteiro, Younes Baltham, selando un regreso á gloria que naceu da fidelidade duns poucos e do talento de toda unha xeración.
Na tempada 2024-25, o Racing San Lorenzo regresaba á Segunda Futgal coa ambición de quen sabe que o seu sitio está máis arriba. A directiva e o corpo técnico decidiron renovar a plantilla para afrontar o novo reto, incorporando pezas clave: Valladares, Fede, Marcos Mato, Manuel Alcalde, Djalma e David Suárez.
Mentres Fede e Valladares chegaban como dous mozos sobrados de enerxía e famentos de minutos, Marcos Mato e Manuel Alcalde aportaron ese extra de experiencia vital tras o seu paso pola Segunda e Primeira Futgal da comarca. Para o gol, o nome propio foi Djalma, o encargado de asegurar a permanencia, e como guinda do pastel, o regreso dunha lenda: David Suárez. Un xogador extraordinario que, con case 40 anos e unha traxectoria espectacular entre Preferente e Terceira, volvía ao Racing 15 tempadas despois de defender a nosa camiseta en 2008.
Esta gran renovación supuxo un punto de inflexión, xa que moitos dos mozos que deran o salto en 2022 quedaron sen oco. Porén, a esencia de aquela xeración seguiu viva nos pés de Juan, Pablo Otero, Ander, Nico Balo, Nico Díaz, Jano e Rubén, os únicos capaces de manter o ritmo dun plantel que miraba cara arriba. Baixo a batuta de Maiki e Ringo, o equipo volveu obrar o milagre: acadar unha segunda fase de ascenso consecutiva que resultaría épica.
O primeiro obstáculo foi o Brexo Lema SD. No partido de ida na Coruña, o Racing deu un recital na primeira parte, adiantándose cun gol de Ander. Tivemos a oportunidade de matar a eliminatoria, pero o balón non quixo entrar máis veces. Na segunda metade, un erro no saque custounos un gol de falta indirecta e o 1-1 definitivo.
A volta, no Campo da USC, foi un exercicio de fe. Comezamos perdendo no minuto 20, pero o equipo non se amedrentou. Coa afección envorcada, Carlos García logrou o empate no 57. Tras 120 minutos de loita extenuante, o destino decidiuse nos penaltis. Alí emerxeu a figura xigantesca de Jano, que catapultou ao Racing á gran final.
Na final esperaba o Riotorto, un bloque veterano e curtido. No fortín da USC, o Racing saíu a morder, consciente de que había que sentenciar antes de viaxar a Lugo. Aquela tarde foi a de Younes Baltham. O dianteiro asinou unha actuación para a historia do club, marcando os catro goles (4-1) que desataron a tolemia na grada. Un "póker" lendario que nos facía soñar.
O partido de volta foi un calvario de dúas horas de autobús cara a Lugo e noventa minutos de sufrimento extremo. O Riotorto apertou ata poñerse 2-0 na primeira parte. Malia as nosas ocasións claras, o fútbol foi cruel e, case ao final, encaixamos o 3-0 que mandaba o partido á prórroga.
Con todo en contra e o cansazo pesando nas pernas, saíu a relucir a xuventude e a valentía do noso banco. Maiki moveu fichas e deu entrada a Mateo Casas (xuvenil) e de novo a Carlos García. Foi este último, Carlos, quen nunha contra marabillosa nos minutos finais da prórroga, definiu con mestría para poñer o 3-1 definitivo (4-5 no global). Ese gol selou o segundo ascenso consecutivo.
A festa no campo e a viaxe de volta no autobús quedan gravadas na retina con bágoas de recordo. Ese día, aquel grupo de valentes convertéronse en xogadores de Primeira Futgal, asinando unha fazaña que xa é parte da historia eterna do Racing San Lorenzo.
HISTORIA DO RACING SAN LORENZO DENDE 2010 ata 2022
Como xa relatamos, o ano 2010 marcou un antes e un despois coa chegada de Jose Moure á presidencia. Pero o que ninguén sospeitaba era a magnitude do que estaba a piques de nacer. Coa base como prioridade absoluta, o Racing empezou a medrar dende abaixo, equipo a equipo, neno a neno.
A partir dese ano 2014, o Racing converteuse no fogar dun grupo de xogadores que non só viñan xogar ao fútbol, senón que decidiron quedar para construír algo grande. Nomes como Maiki (quen hoxe dirixe o primeiro equipo xunto a Julen Bertua), Legazpi, Miguel López, David López, Gonzalo Paderne, Fredy, Iago Pico ou Adrián Aldrey, entre moitos outros, foron os que mantiveron viva a chama competindo en terceira rexional con orgullo e entrega constante ata o ano 2020.
Eles foron os encargados de acoller e guiar a moitos dos rapaces que hoxe son a alma do primeiro equipo, transmitíndolles que no Racing nada se consegue sen loita. E se hai un momento que simboliza esa resistencia é o que viviron xogadores como Jano ou Gonzalo hai xa case oito anos. Naquela etapa de cadetes, aquel grupo de mozos de apenas 15 anos protagonizou unha das fazañas máis heroicas que se lembran na nosa base: acadaron a Final da Copa de Santiago e pelexaron ata o último suspiro nun partido épico.
Aquelas imaxes quedaron gravadas na retina de todos: xogando gran parte do encontro con apenas nove xogadores sobre o campo, o Racing non só non se rendeu, senón que levou a final ata a quenda de penaltis. Aínda que o destino foi esquivo e a copa non se puido levantar naquela tarde, o que se gañou foi moito máis que un trofeo: gañouse o respecto e forxouse o corazón de guerreiros que hoxe, xa como senior, seguen defendendo o noso escudo. Aquela derrota nos penaltis non foi un fracaso, foi o bautismo de sangue dunha xeración que aprendeu a loitar contra todo e contra todos.
O traballo incansable de toda unha década tivo a súa recompensa no 2020, cando o club logrou o ansiado ascenso á Segunda Futgal. Foron anos bonitos, de ver como o Racing subía chanzos e se facía respectar en categorías superiores. Porén, o fútbol tamén ten as súas partes amargas, e na última xornada da tempada 2021-22, o equipo descendeu de novo á Terceira Futgal. A pesar da tristeza do momento, aquel descenso non foi un final, senón o impulso necesario para a xesta dos ascensos consecutivos que virían despois.
Dentro desta cronoloxía, é obrigatorio deterse nunha figura que xa é histórica para o Racing San Lorenzo: Maiki. A súa traxectoria é o exemplo perfecto de dedicación. Dende o ano 2012, Maiki colleu a aquel grupo de xogadores sendo apenas alevíns e, cunha paciencia e unha paixón inigualables, acompañounos durante dez anos en todas as súas etapas formativas ata chegar con eles ao equipo senior.
O que hoxe vive o club é, en gran medida, froito do seu traballo e da súa dedicación total. Maiki non só adestrou futbolistas, senón que forxou o carácter dun grupo que hoxe defende o escudo coma se fose a súa propia pel. Sen a súa figura e o seu compromiso inquebrantable durante esta década, o proxecto actual do Racing San Lorenzo simplemente non sería o mesmo.
HISTORIA DO RACING SAN LORENZO DENDE 1994-2010
A historia do Racing San Lorenzo non se explica con fríos datos estatísticos, senón coa valentía e a teimosía dun grupo de rapaces que, no ano 1994, decidiron que o silencio que reinaba no club desde 1986 tiña que rematar por forza. Foron oito longos anos sen competir, unha paréntese de baleiro onde o club parecía existir só na memoria dos vellos afeccionados, pero a chama, aínda que tenue, nunca se apagara de todo no corazón do barrio.
Antes de que o club fose unha estrutura oficial con fichas e licenzas, o Racing xa vivía na pel daqueles mozos. Eran rapaces que non necesitaban estadios de herba nin vestiarios modernos para sentir as cores. A súa realidade era o fútbol puro e duro: o fútbol de asfalto no medio da rúa, esquivando o tráfico, ou o fútbol romántico e salvaxe da Carballeira.
Alí, baixo a sombra dos carballos centenarios, as árbores non eran só parte da paisaxe, senón que facían as veces de porterías. Aqueles troncos, testemuñas mudas de mil batallas e de xeonllos pelados, delimitaban os seus soños. Xogaban ata que a luz do sol se escondía, unidos por unha amizade que se forxou entre regates imposibles sobre a terra e a herba. Nese intre, aínda que eles non o souberan, estaban adestrando o espírito de resistencia que anos máis tarde definiría ao club.
O destino definitivo do Racing comezou a fraguarse un día calquera, lonxe do campo, nas conversas de sobremesa e mostrador do Bar de Paulino. Alí, entre o fume e o ruído das cuncas, aquel grupo de mozos deu o paso definitivo: decidiron que xa non abondaba con xogar entre eles polas rúas de San Lorenzo ou na Carballeira. O soño era maior: querían vestir todos xuntos a mesma camiseta, lucir o escudo de Vicente Alló e defender o orgullo do seu barrio nunha competición oficial.
Con esa ilusión por bandeira, Manuel Alló e Alberto Valiño cargaron coa responsabilidade de representar a toda esa xuventude e presentáronse na Federación Galega. O seu obxectivo era claro: inscribir de novo ao club na Liga de Modestos para a seguinte tempada. A Federación, recoñecendo o peso da historia, non puxo impedimentos para recuperar o nome histórico que levaba oito anos no esquecemento administrativo.
O proxecto botou a andar con Paulino, o dono do bar que fora testemuña daquelas conversas, como primeiro presidente. Pero os verdadeiros motores, os que lle devolveron o latexo e o alento a un Racing que hoxe, 32 anos despois, segue máis vivo ca nunca, foron homes como o propio Manuel Alló, Alberto Valiño, César Mata e Juan José Iglesias. Eles foron os que transformaron o fútbol da rúa nun proxecto de vida para todo un barrio.
Naquela época de inicios, mentres os maiores se batían no campo, xa asomaban polas bandas do terreo de xogo figuras que serían clave no futuro do club. Falamos de Marcos "Collón" ou Rafa (irmán de César Mata); mozos que por aquel entón apenas tiñan 15 anos. Aínda que as súas pernas eran demasiado novas para competir de igual a igual cos veteranos da categoría, a súa mirada xa reflectía as ganas de herdar o testemuño. Marcos, tivo que agardar a súa quenda con paciencia, pero foi criándose baixo os valores de aquel grupo de pioneiros que, cun balón debaixo do brazo e os carballos como testemuñas, decidiu que o Racing San Lorenzo nunca máis volvería camiñar en silencio.
En 1995, coa primeira tempada a metade de camiño, aparece o nome máis importante da historia do club: José Luis Moure Otero. Falamos do mellor xogador que xamais vestiu a zamarra do Racing San Lorenzo; un líder nato e un goleador inalcanzable. Tras pasar por clubs de prestixio como o Boiro ou o Compostela, o feito de que ía ser pai levouno a recalar na terceira rexional para xogar cos amigos.
Alí naceu o mito. Moure era un xogador capaz de marcar cinco goles aínda que o equipo perdese 6-5; era a cara visible do club no terreo de xogo, garantindo unha media de máis de trinta goles por tempada ano tras ano. Aquel primeiro Racing de amigos rematou a campaña coa satisfacción do obxectivo cumprido: o equipo estaba formado e a ilusión desbordaba San Lorenzo.
O camiño na terceira rexional seguiu durante anos contando con xogadores como: Alberto Valiño, Luis, Iván, Sergio Moure, Víctor Gil, Alberto Lamas, Elisardo Busto, Oscar Busto, Santi Míguez, Ciri, etc. Con cambios fundamentais na directiva. En 1996, a presidencia pasou a mans de Manuel Alló, un home que leva a San Lorenzo e ao Racing no máis fondo do seu corazón. En 1997 tomou o relevo Kuky, quen liderou o club ata 1999, ano no que Marcos "Collón" asumiu a presidencia.
Marcos, que soñara con xogar con aqueles amigos maiores no bar de Paulino en 1994, estivo á fronte durante sete anos (ata 2006). O seu traballo nesa época de altibaixos foi ouro puro para a supervivencia do club; mantivo vivo o espírito do Racing mentres José Moure seguía a inflar as redes rivais con centos de goles. No 2006, Manuel Alló volveu tomar as rendas catro anos máis para que a batuta non caese, asegurando que o equipo de modestos seguise competindo sen descanso.
No ano 2010, o destino do Racing San Lorenzo deu un xiro de 180 graos. Jose Moure, o histórico goleador, asumiu a presidencia para converterse tamén no mellor presidente da historia. Coa súa filla Noelia con apenas 7 anos, Moure tivo a visión de que o futuro estaba nos máis pequenos.
Xunto ao seu vicepresidente, José Antonio Iglesias "Toño Preso", e coa axuda de moitos outros colaboradores, deron comezo ao que hoxe é o gran orgullo do club: a Base. O que empezou cun modesto benxamín e un alevín foi a semente dun crecemento imparable. O equipo senior pasou a un papel secundario para dar prioridade á formación de nenos e nenas.
Hoxe, o que naceu nese histórico 2010 tradúcese nunha estrutura envidiable: dous equipos por categoría na base, un xuvenil e dous equipos senior. De aquel bar de Paulino e de aquel equipo de amigos naceu un club de referencia en Santiago, grazas ao esforzo desinteresado de homes que nunca deixaron de crer no Racing.
HISTORIA DO RACING SAN LORENZO DENDE 1965-1986
Cara ao ano 1965, o Racing San Lorenzo seguía a ser un dos nomes respectados na Liga de Modestos de Santiago, pero o fútbol estaba cambiando e o club precisaba dunha nova estrutura para sobrevivir. Foi nese momento cando se produciu un relevo vital na dirección: o Señor Rocha asumiu as rendas do club, liderando un grupo de homes entregados ao barrio entre os que destacaban Juan, Luís e Vicente Alló, entre outros colaboradores próximos.
Dentro desta etapa de entrega e sacrificio, hai un fito que destaca sobre todos os demais por riba do terreo de xogo: a creación da nosa identidade. O Señor Vicente Alló entrou con letras de ouro na historia do club no momento en que, con dedicación e cariño, deu forma e vida ao escudo que hoxe os nosos xogadores locen con orgullo no peito.
Non se trataba só de deseñar unha insignia; Vicente Alló logrou capturar a esencia de San Lorenzo e do Racing nun símbolo que resistiu o paso das décadas. Por iso, tanto o escudo como o apelido Alló forman parte indisoluble do noso ADN. Son elementos que serán case imposibles de borrar, pois cada vez que un neno do barrio se enfunda a camiseta ou que a afección celebra un gol, o legado de Vicente segue vivo, presente en cada latexo baixo ese emblema que el mesmo imaxinou.A gran visión desta directiva foi entender que o futuro do Racing pasaba por crear unha base sólida. Así, decidiron embarcarse na complexa misión de formar as categorías de infantís e xuvenís. Non foi, nin moito menos, unha tarefa sinxela. Naquel entón, os rapaces non abundaban como hoxe, e os directivos tiveron que botarse á estrada e percorrer as aldeas e parroquias do arredor de Santiago.
Cunha fe inquebrantable no proxecto, fóronse buscar xogadores a lugares como Conxo, Figueiras ou Villestro. Alí, entre camiños e leiras, foron recrutando a mozos que tiñan o desexo de xogar ao fútbol pero que non tiñan un equipo que os acollera. Grazas a esa labor de "formigas", o Racing San Lorenzo logrou nutrirse de sangue novo, xente humilde e traballadora das aldeas que vestiu a camiseta con orgullo e permitiu que o club medrara en categorías que antes eran impensables.
Durante moitos anos, o Sr. Rocha, Juan, Luis, Alló e o resto, foron os piares que sostiñan a estrutura. Porén, o paso do tempo e o enorme esforzo que supón xestionar un club de barrio sen apenas axudas empezaron a facer mella. Chegou un punto no que, por motivos de forza maior e a imposibilidade de seguir facéndose cargo de tanta responsabilidade, esta xunta directiva decidiu dar un paso ao lado.
Aquela decisión marcou o inicio dunha das etapas máis tristes para a afección. Ao non haber quen collera o relevo de xeito inmediato, o Racing San Lorenzo deixou de saír aos terreos de xogo. O silencio apoderouse do club durante un longo período de polo menos seis anos, nos que o equipo desapareceu das competicións oficiais. Parecía que o escudo do barrio de San Lorenzo estaba destinado a quedar no recordo, pero a semente que deixaron Rocha e os Alló era máis forte do que moitos pensaban.
O club non estaba morto, só estaba agardando por unha nova xeración de valentes que, como veremos a continuación, farían que o balón volvese rodar con máis forza ca nunca no ano 1994.
HISTORIA DO RACING SAN LORENZO DENDE O NACEMENTO ATA MEDIADOS DOS 60.
Santiago de Compostela foi un dos berces onde máis cedo callou a semente do "balón redondo". O que comezou como unha inquedanza nas agrupacións estudantís, axiña se transformou nunha paixón popular que deu vida aos primeiros conxuntos de pioneiros. Nese contexto de pureza deportiva, no ano 1928, nace o Racing San Lorenzo, lucindo con orgullo a súa mítica zamarra vermella e o pantalón negro.
O éxito non se fixo agardar. Ese mesmo ano da súa fundación, o club alzouse co cetro de Campión de Modestos, un título que defendería con garra e mestría durante as tempadas 1930-31, 1931-32 e 1932-33. Eran tempos de lendas no barro, onde nomes como Torrado, Campos, Amaro, Sardina, Millares, Ferreiro, Angelito, Juanito, Cardama, Valiño, Portugués, Benito, Miragalla, Albino, Crisanto, Salomón, Carrasclás, Ruso, Pamplona, Cuco ou Beltrón escribían a crónica dourada do fútbol santiagués. O Racing non era só un equipo; era a referencia indiscutible da cidade.
A historia do club tamén soubo de desafíos políticos. En 1941, tras o decreto que prohibía as denominacións estranxeiras, o Racing viuse obrigado a rebautizarse como Club Santiago. Foi nesa etapa cando se acadou unha fazaña que aínda resoña na memoria dos vellos afeccionados: a vitoria por 2-1 fronte ao potente Club Coruña no Campo da Residencia. Aquel triunfo foi un fito único en Galicia, pois ninguén lograra bater a un Coruña que pasaba polo seu mellor momento.
A tempada seguinte marcou o cénit da nosa gloria. Tras intensas negociacións coa directiva do Compostela, logrouse reunir un cadro de xogadores locais de excepción. Aquela formación pasou á historia como "O Equipo Militar", xa que xunto a figuras como Pombo, Sardina, Valiño e Baltar, aliñábanse futbolistas que cumprían co servizo de armas.
Aquel Racing foi un rodete: remataron o torneo invictos e proclamáronse campións da Zona Sur con sete puntos de vantaxe sobre a Ourensana. Aínda que o traslado forzoso dos militares impediu un desenlace xusto na fase final, o esforzo serviu para gañar por dereito propio unha praza na Terceira División da Liga.
A pugna pola hexemonía local foi tan intensa que a Real Federación Española de Fútbol escolleu ao Racing San Lorenzo como único representante digno da cidade, por riba do historial do seu rival directo, o Club Compostela. Eran tempos de derbis eléctricos, partidos de máxima tensión onde a garda civil debía velar pola orde, testemuñando unha rivalidade que era a alma da nosa cidade.
Hai nomes que quedan gravados a lume na memoria dun club, e o cadro de xogadores que logrou situar ao Racing San Lorenzo no mapa do fútbol nacional merece ser lembrado con letras de ouro. Aqueles homes non só vestían unha camiseta; defendían o orgullo de toda unha cidade e un barrio.
O Once da Gloria: Baixo os paus, a seguridade de Pombo sostiña ao equipo. Na retagarda, unha defensa de ferro formada por Girón e Sardina impedía o avance rival. A sala de máquinas, onde se fraguaba o xogo, estaba comandada polo talento de Navarro, Vila e Abella. E no ataque, o perigo constante e o gol levaban a firma de Novell, Yii, Vilanova, Baliño e Baltar.
Detrás deste éxito deportivo atopábase unha directiva visionaria, cuxo traballo nos despachos foi o alicerce necesario para que o Racing fose o equipo elixido pola Federación Española para representar a Santiago. Unha xunta de homes comprometidos co escudo:
Presidente: Don Emilio Gradín Limeses.
Vicepresidente: Don Manuel Liste Mourenza.
Secretario: Don Jesús Sande Leis.
Tesoureiro: Don Jesús Juanatey López.
Contador: Don Manuel Moreira Hermida.
Tras os cambios e as vicisitudes da guerra e a posguerra, no ano 1945 a mocidade do barrio de San Lorenzo toma o testemuño e volve refundar o equipo. Cun espírito renovado, o club regresa á competición na Liga Local de Modestos, onde axiña comeza a acumular trofeos nas súas vitrinas.
Un dos fitos máis lembrados desta etapa foi a conquista da Copa de Modestos de Santiago nas tempadas 1951-52 e 1952-53. Segundo as normas da época, ao gañar o torneo de xeito consecutivo, o Racing San Lorenzo logrou a xestación definitiva: o trofeo quedou na súa propiedade para sempre.
Posteriormente, esta competición pasou a denominarse "Copa Rector de la Universidad", un título de gran prestixio que só o propio Reitor podía entregar en man. O Racing, fiel ao seu idilio coa vitoria, volveu alzarse co triunfo na tempada 1956-57.
Un dos momentos máis curiosos e emotivos daquela época tivo lugar nos escaparates dos Almacéns Olmedo, no emblemático Toral. Alí, ducias de veciños amoreábanse para admirar unha xoia: unha equipación completa, co seu uniforme de raias, enviada directamente dende Arxentina como agasallo do Club Atlético San Lorenzo de Almagro. Aquel xesto de irmandamento entre clubs homónimos cruzou o océano e quedou gravado na memoria visual da cidade.
Esta é a crónica dunha era dourada, dende o nacemento do club ata mediados dos anos 60. Foi un camiño cheo de alegrías, desafíos e momentos difíciles, pero sempre co orgullo de ser o primeiro club que representou a Santiago de Compostela nunha competición nacional oficial. Un pioneiro, un campión e, por riba de todo, o equipo do barrio de San Lorenzo.
A andaina do club non se detivo naquelas décadas douradas. O Racing San Lorenzo continuou a súa viaxe competindo nas ligas locais, vendo pasar novas xeracións de xogadores e sucesivas xuntas directivas que mantiveron viva a chama do fútbol no barrio. Porén, esa crónica máis recente pertence xa a un novo capítulo que merece ser narrado coa súa propia voz.
Unha gran parte dos trofeos que hoxe testemuñan a grandeza do club —moitos deles datados na Segunda República e na mediados dos anos 50— pasaron por tempos de esquecemento. Durante anos, estas pezas de valor incalculable permaneceron abandonadas e nun estado de conservación crítico.
Afortunadamente, grazas ao labor de salvagarda e compromiso da Unión Protectora, estes símbolos de vitoria puideron ser recuperados e restaurados. Grazas a ese esforzo, hoxe podemos mirar cara atrás e contemplar con orgullo os trofeos que o Racing gañou sobre o campo, asegurando que a fazaña daqueles pioneiros non se borre co paso do tempo.
