Cara ao ano 1965, o Racing San Lorenzo seguía a ser un dos nomes respectados na Liga de Modestos de Santiago, pero o fútbol estaba cambiando e o club precisaba dunha nova estrutura para sobrevivir. Foi nese momento cando se produciu un relevo vital na dirección: o Señor Rocha asumiu as rendas do club, liderando un grupo de homes entregados ao barrio entre os que destacaban Juan, Luís e Vicente Alló, entre outros colaboradores próximos.

Dentro desta etapa de entrega e sacrificio, hai un fito que destaca sobre todos os demais por riba do terreo de xogo: a creación da nosa identidade. O Señor Vicente Alló entrou con letras de ouro na historia do club no momento en que, con dedicación e cariño, deu forma e vida ao escudo que hoxe os nosos xogadores locen con orgullo no peito.

Non se trataba só de deseñar unha insignia; Vicente Alló logrou capturar a esencia de San Lorenzo e do Racing nun símbolo que resistiu o paso das décadas. Por iso, tanto o escudo como o apelido Alló forman parte indisoluble do noso ADN. Son elementos que serán case imposibles de borrar, pois cada vez que un neno do barrio se enfunda a camiseta ou que a afección celebra un gol, o legado de Vicente segue vivo, presente en cada latexo baixo ese emblema que el mesmo imaxinou.A gran visión desta directiva foi entender que o futuro do Racing pasaba por crear unha base sólida. Así, decidiron embarcarse na complexa misión de formar as categorías de infantís e xuvenís. Non foi, nin moito menos, unha tarefa sinxela. Naquel entón, os rapaces non abundaban como hoxe, e os directivos tiveron que botarse á estrada e percorrer as aldeas e parroquias do arredor de Santiago.

Cunha fe inquebrantable no proxecto, fóronse buscar xogadores a lugares como Conxo, Figueiras ou Villestro. Alí, entre camiños e leiras, foron recrutando a mozos que tiñan o desexo de xogar ao fútbol pero que non tiñan un equipo que os acollera. Grazas a esa labor de "formigas", o Racing San Lorenzo logrou nutrirse de sangue novo, xente humilde e traballadora das aldeas que vestiu a camiseta con orgullo e permitiu que o club medrara en categorías que antes eran impensables.

Durante moitos anos, o Sr. Rocha, Juan, Luis, Alló e o resto, foron os piares que sostiñan a estrutura. Porén, o paso do tempo e o enorme esforzo que supón xestionar un club de barrio sen apenas axudas empezaron a facer mella. Chegou un punto no que, por motivos de forza maior e a imposibilidade de seguir facéndose cargo de tanta responsabilidade, esta xunta directiva decidiu dar un paso ao lado.

Aquela decisión marcou o inicio dunha das etapas máis tristes para a afección. Ao non haber quen collera o relevo de xeito inmediato, o Racing San Lorenzo deixou de saír aos terreos de xogo. O silencio apoderouse do club durante un longo período de polo menos seis anos, nos que o equipo desapareceu das competicións oficiais. Parecía que o escudo do barrio de San Lorenzo estaba destinado a quedar no recordo, pero a semente que deixaron Rocha e os Alló era máis forte do que moitos pensaban.

O club non estaba morto, só estaba agardando por unha nova xeración de valentes que, como veremos a continuación, farían que o balón volvese rodar con máis forza ca nunca no ano 1994.