A historia do Racing San Lorenzo non se explica con fríos datos estatísticos, senón coa valentía e a teimosía dun grupo de rapaces que, no ano 1994, decidiron que o silencio que reinaba no club desde 1986 tiña que rematar por forza. Foron oito longos anos sen competir, unha paréntese de baleiro onde o club parecía existir só na memoria dos vellos afeccionados, pero a chama, aínda que tenue, nunca se apagara de todo no corazón do barrio.

Antes de que o club fose unha estrutura oficial con fichas e licenzas, o Racing xa vivía na pel daqueles mozos. Eran rapaces que non necesitaban estadios de herba nin vestiarios modernos para sentir as cores. A súa realidade era o fútbol puro e duro: o fútbol de asfalto no medio da rúa, esquivando o tráfico, ou o fútbol romántico e salvaxe da Carballeira.

Alí, baixo a sombra dos carballos centenarios, as árbores non eran só parte da paisaxe, senón que facían as veces de porterías. Aqueles troncos, testemuñas mudas de mil batallas e de xeonllos pelados, delimitaban os seus soños. Xogaban ata que a luz do sol se escondía, unidos por unha amizade que se forxou entre regates imposibles sobre a terra e a herba. Nese intre, aínda que eles non o souberan, estaban adestrando o espírito de resistencia que anos máis tarde definiría ao club.

O destino definitivo do Racing comezou a fraguarse un día calquera, lonxe do campo, nas conversas de sobremesa e mostrador do Bar de Paulino. Alí, entre o fume e o ruído das cuncas, aquel grupo de mozos deu o paso definitivo: decidiron que xa non abondaba con xogar entre eles polas rúas de San Lorenzo ou na Carballeira. O soño era maior: querían vestir todos xuntos a mesma camiseta, lucir o escudo de Vicente Alló e defender o orgullo do seu barrio nunha competición oficial.

Con esa ilusión por bandeira, Manuel Alló e Alberto Valiño cargaron coa responsabilidade de representar a toda esa xuventude e presentáronse na Federación Galega. O seu obxectivo era claro: inscribir de novo ao club na Liga de Modestos para a seguinte tempada. A Federación, recoñecendo o peso da historia, non puxo impedimentos para recuperar o nome histórico que levaba oito anos no esquecemento administrativo.

O proxecto botou a andar con Paulino, o dono do bar que fora testemuña daquelas conversas, como primeiro presidente. Pero os verdadeiros motores, os que lle devolveron o latexo e o alento a un Racing que hoxe, 32 anos despois, segue máis vivo ca nunca, foron homes como o propio Manuel Alló, Alberto Valiño, César Mata e Juan José Iglesias. Eles foron os que transformaron o fútbol da rúa nun proxecto de vida para todo un barrio.

Naquela época de inicios, mentres os maiores se batían no campo, xa asomaban polas bandas do terreo de xogo figuras que serían clave no futuro do club. Falamos de Marcos "Collón" ou Rafa (irmán de César Mata); mozos que por aquel entón apenas tiñan 15 anos. Aínda que as súas pernas eran demasiado novas para competir de igual a igual cos veteranos da categoría, a súa mirada xa reflectía as ganas de herdar o testemuño. Marcos, tivo que agardar a súa quenda con paciencia, pero foi criándose baixo os valores de aquel grupo de pioneiros que, cun balón debaixo do brazo e os carballos como testemuñas, decidiu que o Racing San Lorenzo nunca máis volvería camiñar en silencio.

En 1995, coa primeira tempada a metade de camiño, aparece o nome máis importante da historia do club: José Luis Moure Otero. Falamos do mellor xogador que xamais vestiu a zamarra do Racing San Lorenzo; un líder nato e un goleador inalcanzable. Tras pasar por clubs de prestixio como o Boiro ou o Compostela, o feito de que ía ser pai levouno a recalar na terceira rexional para xogar cos amigos.

Alí naceu o mito. Moure era un xogador capaz de marcar cinco goles aínda que o equipo perdese 6-5; era a cara visible do club no terreo de xogo, garantindo unha media de máis de trinta goles por tempada ano tras ano. Aquel primeiro Racing de amigos rematou a campaña coa satisfacción do obxectivo cumprido: o equipo estaba formado e a ilusión desbordaba San Lorenzo.

O camiño na terceira rexional seguiu durante anos contando con xogadores como: Alberto Valiño, Luis, Iván, Sergio Moure, Víctor Gil, Alberto Lamas, Elisardo Busto, Oscar Busto, Santi Míguez, Ciri, etc. Con cambios fundamentais na directiva. En 1996, a presidencia pasou a mans de Manuel Alló, un home que leva a San Lorenzo e ao Racing no máis fondo do seu corazón. En 1997 tomou o relevo Kuky, quen liderou o club ata 1999, ano no que Marcos "Collón" asumiu a presidencia.

Marcos, que soñara con xogar con aqueles amigos maiores no bar de Paulino en 1994, estivo á fronte durante sete anos (ata 2006). O seu traballo nesa época de altibaixos foi ouro puro para a supervivencia do club; mantivo vivo o espírito do Racing mentres José Moure seguía a inflar as redes rivais con centos de goles. No 2006, Manuel Alló volveu tomar as rendas catro anos máis para que a batuta non caese, asegurando que o equipo de modestos seguise competindo sen descanso.

No ano 2010, o destino do Racing San Lorenzo deu un xiro de 180 graos. Jose Moure, o histórico goleador, asumiu a presidencia para converterse tamén no mellor presidente da historia. Coa súa filla Noelia con apenas 7 anos, Moure tivo a visión de que o futuro estaba nos máis pequenos.

Xunto ao seu vicepresidente, José Antonio Iglesias "Toño Preso", e coa axuda de moitos outros colaboradores, deron comezo ao que hoxe é o gran orgullo do club: a Base. O que empezou cun modesto benxamín e un alevín foi a semente dun crecemento imparable. O equipo senior pasou a un papel secundario para dar prioridade á formación de nenos e nenas.

Hoxe, o que naceu nese histórico 2010 tradúcese nunha estrutura envidiable: dous equipos por categoría na base, un xuvenil e dous equipos senior. De aquel bar de Paulino e de aquel equipo de amigos naceu un club de referencia en Santiago, grazas ao esforzo desinteresado de homes que nunca deixaron de crer no Racing.